91 – Şems

Şems suresi, Mekke döneminde inmiş olup 15 ayettir. Sure adını birinci ayette geçen ve “güneş” anlamına gelen “Şems” kelimesinden almıştır.

Rahman ve Rahim olan Allah’ın adıyla

  1. Güneşe ve onun aydınlığına,
  2. Onu izleyerek (ışığını yansıtan) Ay’a,
  3. (Güneşin) ışığını ortaya çıkarıp gösteren gündüze,
  4. (Gündüzün) aydınlığını bürüdüğü zaman geceye,
  5. Gökyüzüne ve onu bina edene,
  6. Yeryüzüne ve onu yayıp döşeyene,
  7. İnsana ve onu düzgün bir biçimde şekillendirene,
  8. Sonra da ona kötülük ve iyilik kabiliyeti ilham edene andolsun ki,
  9. Kim kendini geliştirip (manevi kirlerden) arındırırsa, o kesinlikle ebedi mutluluğa ulaşacaktır;
  10. Kim de kendini geliştirmeyip (isyan ve günahla) kötülüğe gömerse, o kesinlikle kaybedecektir.
  11. Hani (Salih Peygamberin kavmi olan) Semûd azgınlığı yüzünden Hakkı yalanlamıştı.
  12. Onların en azgın olanı (deveyi boğazlayarak fesat çıkarmak için) ileri atılmıştı.
  13. Allah’ın resulü (Salih) onlara: “Allah’ın devesini kendi haline bırakın, su içmesine mani olmayın!” demişti.
  14. Fakat onlar elçiyi yalanlayarak deveyi kesmişlerdi. Bunun üzerine Rableri, suçlarından dolayı onların üzerine şiddetli bir azap indirmiş ve onları yerle bir etmişti.
  15. Allah (yaptığı bir işin) sonucundan asla çekinmez (hiç kimseye verecek bir hesabı yoktur).